Nie wiem czy był to siódmy, czy ósmy raz. Już dawno przestałem liczyć te przeklęte egzaminy. Jest nieco zabawnym fakt, że człowiek bez problemu zdobył dyplom magistra, dobrze płatną pracę i wspaniałą żonę, a za nic w świecie nie może dorobić się prawa jazdy. Wydaje mi się, iż ktoś od nich się na mnie uwziął i zrobi wszystko, żebym tylko nigdy nie poprowadził legalnie samochodu. Przecież za każdym razem powtarza się taki sam scenariusz. A to parkowanie za daleko od krawężnika, jakby ktokolwiek zmierzył to centymetrem, a to przekroczenie prędkości, a to jakaś inna zupełna bzdura, którą żaden doświadczony kierowca się nie przejmuje. Cwane lisy myślą, że się załamię i wcisnę im do ręki jakieś pieniądze. Niedoczekanie! Już wolę do samej śmierci przychodzić pod budynek Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, niż złamany grosz oddać w ręce tych złodziei. Sytuacje komplikuje stojące nade mną szefostwo. W końcu to oni płacą za każdą kolejną próbę, więc pewnie z niecierpliwością czekają na dzień, w którym zredukują etat największemu leserowi w firmie - mojemu kierowcy.
W ciasnym pomieszczeniu panowała atmosfera stresu. Podenerwowani ludzie przygryzali paznokcie, zerkając co chwila w stronę głośnika z nadzieją, że w końcu wydobędzie się z niego ich nazwisko. Przed poczekalnią stał niewielki tłumek palaczy z trzęsącymi się dłońmi. Próbowali sobie wzajemnie dodać otuchy rozmowami o własnych porażkach. Zawsze uważałem się za spokojnego człowieka, jednak nie sposób uniknąć adrenaliny, której stężenie w powietrzu rośnie z sekundy na sekundy. Próbowałem myśleć o we wnętrznościach Toyoty, które zaraz miałem pokazywać egzaminatorowi, jednak stale pojawiał mi się w głowie obraz jakiegoś idiotycznego błędu. Żebym tylko zapiął pasy i nie zapomniał o światłach. I pamiętać by delikatnie zdejmować nogę ze sprzęgła! Takich przemyśleń zebrałoby się wówczas o wiele więcej, gdyby nie to, że przerwał mi senny głos mężczyzny wzywający mnie do dyspozytorni.
Ku ogromnemu zdziwieniu przed oczami stanęła mi całkiem ładna kobieta. Jednak zupełnie nie interesowały mnie wtedy walory jej urody. Panie w tym zawodzie wymagały o wiele więcej od płci brzydkiej, czepiały się byle potknięcia i nie wykazywały ani krzty litości. Jedyne, o czym marzyłem to jak najszybsza ucieczka, ale jakaś niewidzialna ręka wciąż popychała mnie w jej stronę. Zmierzyła mnie wyjątkowo zimnym spojrzeniem, po czym wskazała na samochód, jak na ironie oznaczony numerem trzynaście. Jeszcze jeden zły znak i prawdopodobnie zszedłbym na zawał. Wsiedliśmy do samochodu, podaliśmy sobie dłonie, po czym przedstawiła się bardziej kierownicy niż mi, sądząc po jej wzroku. Zaznaczyła też, że to właśnie jej przypadła przyjemność sprawdzenia mojej umiejętności. Zawsze powtarzali tą samą formułkę, ciekawe czy którykolwiek zdający, nie zdążył wcześniej odkryć tego samodzielnie. Wjechaliśmy na plac manewrowy, gdzie opuściła maszynę i miała obserwować moje męki z zewnątrz. Po rękawie jeździłem już tysiące razy, więc nie dopuszczałem myśli, że coś się nie uda. Kiedy po raz pierwszy wcisnąłem gaz poczułem lekką ulgę. Nie trwała długo. Cofając na zakręcie wyjechałem za linie jak nic! Już miałem paść na kolana pod moją dręczycielką, gdy zdałem sobie sprawę, że ona była bardziej zainteresowane wyświetlaczem swojego telefonu niż mną. Kontynuowałem zadanie, jakby nic się nie stało i uzyskałem za nie pozytywną ocenę.
Na mieście nie mogłem już pozwolić sobie na takie oszustwa. Jej wszędobylskie oczy ani na krok nie odstępowały zarówno drogi, jak i wnętrza pojazdu. Pierwsze kilkanaście minut dostarczyło mi ogromne ilości stresu, dopiero po tym czasie trochę się rozluźniłem i  skupiłem się wyłącznie na prowadzeniu. Robiłem to najlepiej jak umiałem, posłusznie wysłuchując jej komend. Egzaminator miał zawsze racje, więc do głowy mi nie przyszło, żeby je kwestionować. Nawet wtedy, kiedy nakazała mi zawrócić na najbardziej zakorkowanej ulicy na świecie. W około roznosiły się rozmaite przekleństwa wymieszane ze zwieloktronionym dźwiękiem klaksonu, ale jakimś cudem nikogo nie zabiłem. Myślałem, że nic gorszego już mnie nie spotka i powoli zaczynałem wierzyć w pomyślny wynik sprawdzianu. Nawet zbliżające się do mnie skrzyżowanie, na którym oblałem już kilka razy, wydawało się teraz całkiem łagodne. Z resztą nie dojechałem do niego. Tuż przed nim usłyszałem monotonnie brzmiące słowa "teraz w lewo", więc wykonałem polecenie. W ostatniej chwili zauważyłem znak zakazu wjazdu i kiedy przycisnąłem hamulec stałem już pod prąd a z naprzeciwka nadjeżdżały rozpędzone samochody. Do dziś nie wiem, jak udało mi się zjechać na pobocze. Wtedy prawo jazdy zupełnie przestało mnie interesować. Straciłem nad sobą kontrole i powiedziałem pani na siedzeniu pasażera wszystko, co o niej myślałem. Musiałem krzyczeć bardzo głośno i stosować dość wulgarny język, ponieważ kiedy skończyłem wybuchła płaczem. Nie miałem pojęcia co robić, pierwszy raz widziałem dorosłą osobę w takiej sytuacji. Przez chwilę nawet pomyślałem o przeprosinach, ale zanim się odezwał, wybąkała przez łzy:
- Nie mam licencji egzaminatora...
Okazało się, że Jadwiga, bo takie nosiła imię, pracowała na podstawie sfałszowanych dokumentów. Błagała bym nikomu o tym nie mówił, gdyż ta praca stanowi realizacje jej marzeń. Powstał między nami prosty układ - ja jej nie wydałem, a ona pozytywnie oceniła moje umiejętności. Dwa tygodnie później odebrałem z urzędu komunikacji śliczną, plastikową kartę.
Minęło wiele lat i teraz czuję się w aucie całkiem swobodnie. Oczywiście dopóki jakiś idiota nie wyjedzie mi z podporządkowanej. Albo gdy przypadkiem nie zauważę znaku drogowego i zostanę otrąbiony ze wszystkich możliwych stron. Nic się nie zrobi... Na drogach publicznych jest pełno wariatów. Czasami się zastanawiam, kto im wszystkim dał prawo jazdy.